صفر تا صد زیره کفش را در این مقاله بیاموزید

اما این نوع زیره دارای مضراتی نیز است از جمله: جذب آب آسان، از بین بردن آن آسان نیست از این رو برای محیط زیست نامطلوب است، به آسانی کثیف میشود. برای نرم و سبک بودن و اصطکاک بالا،قسمت پایین زیره را TPU و بالای آن را Pu می سازند. مواد به کاربرده شده در این جنس زیره نرم هستند که راحتی آن را اثبات میکند. توان مچپا با استفاده از دینامیک معکوس در سه صفحه حرکتی با استفاده از نرم افزار 2010MATLAB محاسبه و با نرم افزار 20SPSS و آزمون آنالیز واریانس یک سویه با اندازههای مکرر مورد تحلیل آماری قرارگرفت. بنابراین اگر در ساخت زیره کفش EVA از لاستیک و تی پی یو (TPU) استفاده نشود، احتمال لیز خوردن کفش در سطوح لغزنده و مرطوب وجود دارد. ایروانی نیز این نیاز را درک کرده و معتقد بود که همه مردم به نان و کفش نیاز دارند. یکی از این نیازها، نیاز به کفش بود که یک محصول کاملاً وارداتی به حساب میآمد.

همان طور که توضیح دادیم، تولید کفش در آن دوره کاملاً سنتی بود و یکی از نوآوریهای محمدرحیم متقی ایروانی ماشینی کردن این صنعت بود. علت اصلی این مخالفت ملی شدن شرکت باتا در اروپای شرقی بود. در سال ۱۳۳۵ تا ۱۳۳۶ مشارکت با شرکت ولکو بههم خورد و شرکت ملی به صورت مستقل کار خود را ادامه داد. پارک صنعتی اسماعیل آباد از اوایل سال ۱۳۵۰ کار خود را شروع کرد. به این ترتیب، سیستم سنتی کفش جای خود را به نظام جدید کارخانهای داد و هر ماه افراد جدیدتری وارد کارخانه شدند و کارخانه نیز بزرگ و بزرگتر شد و ایروانی با خرید زمینهای اطراف کارخانه را بزرگتر کرد. اکثر کفشهای آن زمان لاستیکی و پلاستیکی بودند، اما ایروانی با نبوغی که داشت در سال ۱۳۳۷ با افتتاح کارخانه تولید چرم زمینه را برای تولید کفش چرم هم فراهم کرد. بااین حال زیره های ABS در برابر شرایط مختلف آب و هوایی سازگاری خوبی نشان نمی دهند و در فضای باز عملکرد خوبی نخواهند داشت.

ایروانی، شرکت سهامی کفش ملی را تأسیس کرد و نشان فیل را هم برای آن برگزید. چون چشم­پوشی از هر یک از موارد ذکر شده، کفش را از نظر بهداشتی و ارگونومی نامناسب می­سازد. در این مجموعه، دو کارخانه «استاندارد» (ادامه رویه کارخانه مهرآباد) و «تاف» (تولید کفشهای صنعتی) قرار داشت که هر کدام دفاتر اداری، رستوران، مهدکودک و نانوایی مستقل خود را داشتند و همچنین ۴۰۰ خانه سازمانی در محیط پارک برای رفاه کارگران ساخته شده بود. اما او که سودای تولید کفش در ایران را داشت راهی اروپا شد و پس از سفری که به چکسلواکی داشت، توانست دو کارشناس تولید و یک اتو کلاو (وسیلهای برای گرم کردن پلاستیک و …) را به ایران وارد کند و با این تجهیزات تولید گالش ماشینی را با تنها ۳۵ کارگر آغاز کرد. او همچنین برای رفاه بیشتر و توسعه شهرسازی در آن زمان جاده قدیمی و باریک مهرآباد را بازسازی کرد.

از اسنوبورد تا موتورسواری ، در برابر پارگی و سایش مقاوم هستند و همچنین از راحتی لازم برای کاهش سایش و حداکثر کنترل برخوردار هستند. همچنین توانست با مازاد ظرفیت تولیدی، محصولاتی دیگر مثل قالبسازی و پلاستیکسازی برای صنایع خودرویی تولید کند. ایروانی توانست با مدل فکری صحیح به راحتی کفش را که در آن زمان کالایی لوکس به حساب میآمد در ذهن مردم به عنوان یک نیاز اصلی تلقی کرده و با تولید انواع کفش برای تمامی طبقات جامعه، مدل پوششی جامعه را دستخوش تغییرات جدی کند. او توانست گالش وارداتی ۱۰ تومنی را با ۴ تومان تولید و عرضه کند. او حتی برای کاهش بیشتر هزینهها به خصوص هزینه (و زمان) رفتوآمد کارگران و کارمندان به فکر افتتاح دو خط راهآهن در آن منطقه افتاد و از سرویسهای ایابوذهاب برای کارگرانش استفاده کرد. حتی برای بهرهوری بهتر، او به اجبار زمانی را برای استراحت و خواب کارگران بین شیفتهای کاری در نظر گرفت.